Założenia PROGRAMU EDUKACYJNO-KOREKCYJNEGO dla osób zobowiązanych a uchylających się od płacenia alimentów.

Cel: poprzez edukację (dostarczenie wiedzy oraz praktycznych umiejętności) skłonienie uczestników zajęć do zmiany przekonań oraz zachowań sprzyjających podjęciu obsługi swych zobowiązań.

Tematyka zajęć:

  1. Prwane aspekty alimentacji – stan obecny po nowelizacji art. 209kk.
  2. Moralne, społeczne oraz finansowe uwarunkowania obowiązku alimentacji – dlaczego i komu jesteśmy zobowiązani płacić alimenty Dyskusja w grupie.
  3. Specyficzny kontekst powstania zobowiązania alimentacyjnego – KONFLIKT istotą relacji przed, w trakcie i po rozpadzie związku (np. rozwodzie):
    1. Natura, dynamika konfliktu w związku;
    2. Różne strategie rozgrywania konfliktu – różne konsekwencje, koszty.
  4. Obraz sytuacji – skala problemu, statystyki –„większość nie płaci?”, kto nie płaci i dlaczego – samousprawiedliwianie czy rzeczywistość?. Dyskusja w grupie.
  5. Społeczny kontekst problemu nie alimentacji.
    1. Stereotypowe widzenie dłużnika – alimentacyjnego w szczególności; Ćwiczenie z samooceną w oparciu o kwestionariusz dyferencjału semantycznego. Dyskusja.
    2. Paradoks przyzwolenia na uchylanie się od płacenia – ambiwalencja postaw. Dzielenie się doświadczeniami osobistymi.
  6. Strategie postępowania osób zobowiązanych – opłacalność/efektywność:
    1. Typologia postaw zobowiązanych do alimentacji: ”przekonani płacący”, „nieprzekonani, ale płaczący i płacący”, „utrudniający – manipulanci” uchylający się. Ćwiczenie z rozpoznaniem własnego stylu.
    2. Typowe sposoby unikania: bezrobocie (”brak pracy dla osoby z tego typu kwalifikacjami – Ferdek K, zły stan zdrowia); ucieczka (terytorialna, w szarą strefę, chorobę, itd.); specyficzna hierarchia priorytetów – alimenty a inne zobowiązania.
  7. Zachowanie „alimentaciarzy” z perspektywy psychologii zadłużenia.
    1. Pułapka zadłużenia – wyuczona bezradność dłużnika (mechanizmy, symptomy); Ćwiczenie w autodiagnozie – Kwestionariusz SBU.
    2. Stres zadłużenia – psychologiczne, życiowe koszty bycia „alimenciarzem”
  8. Skutki obrania konkretnej strategii:
    1. Z perspektywy bliskich – odległych konsekwencji;
    2. Koszty osobiste – społeczne, wpływ na ważne relacje (np. z byłą lub obecną partnerką, dziećmi). Ćwiczenie – odpisać na list od dorosłego dziecka na które się nie łożyło.
    3. Sankcje prawne (postępowanie sądowe), sankcje karne, widnykacja, egzekucja komornicza – z perspektywy wzrostu kosztów obsługi zobowiązania alimentacyjnego/. Szczegółowe omówienie procedur oraz przeliczenie indywidualnych kosztów.
  9. W stronę wyjścia z pułapki.
    1. Bilans otwarcia:
      • – obecny stan zadłużenia (należność główna, odsetki, koszty egzekucji). Ćwiczenia;
      • – ocena osobistych motywów (np. trwam w konflikcie, w poczuciu krzywdy trwam przy swoim, jest szansa na ugodę, itd.);
      • – ocena koniecznych zasobów (swoje prawa, procedury)
      • – analiza finansowa – skąd wziąć pieniądze Będzie to cały oddzielny blok ćwiczeń dot. budżetu domowego, zarządzania finansami osobistymi, itd.
    2. Możliwości konstruktywnego działania:
      • – zasady wypracowania ugody (spłata ratalna zaległości, potencjalne umorzenia, itd.)
      • – negocjacje, mediacje – jak się porozumieć – podstawowe zasady, podstawa prawna, specyfika działań z perspektywy osoby wierzyciela (osoba fizyczna – Fundusz Alimentacyjny);
    3. Indywidualny Program Wyjścia – procedura. Uczestnicy otrzymują Przewodnik w oparciu o który będą przygotowywali swój IPW.
  10. Problemy szczególne – powiązane:
    1. Bezrobocie, bezdomność i inne obciążające okoliczności (np. uprzednia karalność);
    2. Uzależnienie (alkohol, narkotyki, hazard);
    3. Niepełnosprawność ???
  11. Gdzie szukać pomocy
    1. Wsparcie instytucjonalne – pomoc społeczna, doradztwo prawne, itd.
    2. NGO – stowarzyszenia i grupy samopomocowe. Dlaczego warto być uważnym przystępując do środowisk zrzeszających osoby „poszkodowane”, środowisk antywindykacyjnych
    3. Pomoc specjalistyczna – terapia uzależnień, programy dla sprawców przemocy, trzeźwościowe ruchy samopomocowe, np. AA.
  12. Podsumowanie zajęć
    1. Ewaluacjia – posttest i ocena zajęć